เรื่องของเพื่อน

"Sara,Sofi,Freda, Kestin, Masayoshi, Kayoko"
เพื่อนร่วมชั้นเรียนเซรามิค

"Kayako"เพื่อนร่วมบ้านและชั้นเรียนของเรา

"Emma" เพื่อนร่วมบ้านและร่วมชั้นเรียนของส้ม

Quote No.11

“สองปีกฝันจะกล้าแกร่งได้ ก็ต้องออกไปให้พ้นชายคา”
ไปตามเส้นทางของเรา
วรพจน์ พันธุ์พงศ์

เล่นว่าวๆๆ

ที่นี้เค้าเปิดเรียนด้วยการชวนคำทั้งโรงเรียนประดิาฐ์ว่าวไปเล่นกัน..แจ๋วโคตร!!

ที่ที่ไปเล่น อยู่ห่างจากโรงเรียนไปไม่เท่าไร
เป็นพื้นทีโล่งๆที่คั่นอยู่ระหว่างถนนหลักสองเส้นที่วิ่งขนานกันตามความยาวของเกาะ
ที่นั้น ลมแรง หนาวจนขนลุก และเต็มไปด้วยขี้ม้า..
หืมม..มีม้าอยู่หลายตัว และดูเหมือนว่ามันคุ้นเคยดีกับคนเลยทีเดียว

หลังจากลองพยายามทำให้ว่าวกินลมได้ไม่กี่ครั้ง มันก็พัง
ความสนใจเลยเบนไปที่ม้าที่ยืนมองพวกเราอยู่อย่างสนใจ
..ไอ้มนุษย์พวกนี้ มันทำไรกันอยู่วะ?
และไม่นาน มันก็คิดว่าเศษว่าวของเราเป็นอาหาร
มันเข้ามาสำรวจและพยายามจะกินซะให้ได้..อย่างที่เห็น

หอบเอาความหนาวกลับมาที่โรงเรียน แล้วก็พบว่าแม่ครัวได้เตรียมชา กาแฟ และคุ๊กกี้ไว้ให้
มันหอมมาก และอุ่นมากด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ฮอกวอตส์ยังไงยังงั้นเลย..แจ๋วโคตร!
(พอดีกำลังอ่านHarry Potter เล่มสุดท้ายอยู่ด้วย แอบอินนิดหน่อย)

.

วันนี้เปิดเรียนนนนน!!

...

วันนี้ว่าง...จัด จัด
เดินไปสำรวจรอบๆโรงเรียนอีกครั้ง
เดินไป เดินมา เดินไปเกือบ 6 กม.
ทั้งที่ฝนตกปรอยๆตลอดเวลา
ผ่านทุ่งหญ้า ฟาร์มหัวหอมใหญ่
ไร่ข้าว และถนนเล็กๆสำหรับจักรยาน

มองลงดูบนพื้นผิวถนนอย่างพิจารณา
เห็นทะเลไส้เดือนจำนวนนึง..
กำลังพยายามย้ายร่างตัวเองข้ามไปยังอีกฝั่งของถนน
บ้างตัวยาว บ้างตัวสั้น..
ที่สั้น เพราะโดนรถทับขาด
บางตัวยังมีชีวิต บางตัวขาดใจไปนานแล้ว
ปล่อยให้ภารกิจนี้ เป็นหน้าที่ของเพื่อนตัวอื่นๆไป
อยากนั่งดูมันเลื่อยไปเรื่อยๆ
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขนลุก เพราะจำนวนของมัน
บรึ๊ยยย.ย.

ณ ห้องหมายเลข 4

วันที่สอง
capellagarden,
Vickelby, Sweden
08.04 am


วันนี้เปลี่ยนกรอบหน้าต่างใหม่ แต่ทิวทัศน์ที่ได้เห็นยังคงเหมือนเดิม
เป็นต้นไม้ สนามหญ้าและแปลงดอกไม้หลากสี
กรอบไม้สนสีน้ำตาลซีดๆ สีของมันบ่งบอกอายุที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วหลายสิบปี

เมื่อวานเพิ่งย้ายห้องพัก เป็นอาคารเก่าอีกหลังที่อยู่ในบริเวณโรงเรียน ชื่อว่า Atelje
ณ ห้องหมายเลข 4

โต๊ะเขียนหนังสือตัวใหญ่กินเนื้อที่เกือบครึ่งในห้อง วางขนานชิดหน้าต่าง
ทำงานไป มองเห็นนกบินผ่าน ต้นไม้เอนไหว และฝรั่งทำสวน
ไม่ค่อยคุ้นกับการเห็นฝรั่งหัวทอง ผิวขาวนั่งทำสวน
ที่จำได้ เป็นคุณลุงแก่ๆ ผิวย่นๆ คล้ำและกร่ำแดดจนเกรียมเข้ม.

มาถึงที่นี้ ยังคงเปิดเพลงไทยฟังอยู่ตลอดเวลา ก็มันยังคุ้นเคย

เมื่อวานมีเพื่อนสวีเดนมาเยี่ยมถึงบ้าน ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่ามีใครอยู่
ทำให้เมื่อคืนมีเสียงหัวเราะกันนิดหน่อย และด้วยความใจดีของเค้า
ทำให้เช้านี้ของเรา มีอาหารเช้าดีๆแบบสวีดิชกินกับเค้าบ้าง
โยเกิร์ต ซีเรียล ชีส เนยและมะเขีือเทศที่หอมกลิ่นอ่อนๆนอนกลิ้งมากับชาในกระป๋อง
ละมุนมาก สำหรับเช้าวันนี้

และด้วยรอยยิ้มแกมบังคับของเรา สายวันนี้เราจะไป Shopping ในเมืองกัน!!
เสื้อcoat ยาสระผม รองเท้า จักรยาน และอาหารไทย คือสิ่งที่ปราถนาจะเจอในวันนี้
wish me luck!!

frist day in Sweden

ข้างหน้าต่างบนเครื่อง

เช้าแรกบนฟ้าในทวีปยุโรป

กลิ่นงานออกแบบสแกนดิเนเวียนที่ลอยมาเตะจมูกอย่างจัง

นี่ ก็เช่นกัน อวดบันไดสวย แต่เอาลิฟท์แอบไว้
ใครกระเป๋าใหญ่ มีหอบงานนี้

เข้าแล้ว อีกสามปีถึงจะออกได้

ขบวนแรก รถไฟใต้ดิน เข้าเมือง เท่มาก ผนังเป็นเหมือนถ้ำหินเลย

ขบวนที่ 3 ไม่ไหวแล้ว จะตาย(ตกขบวนที่ 2 เพราะหลับเป็นตาย)

ถึงแล้ว..โรงเรียนของเรา
หน้าห้องครูใหญ่

หน้าห้องอาหาร รอบๆโรงเรียนจะมีเก้าอีี้แบบนี้วางอยู่ตลอด

ห้องเรียนเซรามิค!!

ทางเดินในโรงเรียน

วันแรกที่ห่างบ้านมาไกลกว่า 1000 ไมล์
คิดถึง ตั้งแต่วินาทีแรกที่ลงจากเครื่องบิน
โลโก้การบินไทย มีความหมายสุดๆ ก็งานนี้
มันเป็นเครื่องหมายเดียวที่ทำให้รู้ว่ายังมีอะไรที่เชื่อมต่อกันอยู่ระหว่างที่นี่กับบ้าน
ทำให้เข้าใจคนไกลบ้านทั้งหลายที่ตื่นเต้นได้แม้กระทั่งเจอคนไทยเดินสวนกันไป

ที่นี้เป็นเมืองเล็กมาก มีคนอยู่ไม่ถึง 300 คน ฉะนั้นยากมากที่จะเจอคนไทย
แม้กระทั้งคนเอเชียด้วยกันก็ตาม มื้อเที่ยงของวันแรกเลยกินมาม่าซะเลย

คนที่นี่น่ารัก เค้าตอนรับเราด้วย welcome tea และ cookie ที่หน้าตาเหมือนtoffee cake ที่มีมะพร้าวโป๊ะอยู่ข้างบน อร่อยมาก จนอยากกินไปเรื่อยๆ แต่ก็ต้องก้มมองพุงตัวเองไปพร้อมๆกัน
มาม่าวันนี้ เลยมีคนต่างชาติมาแจม เป็นการเลี้ยงอาหารกันไปมา แอบกังวลว่าเค้าจะท้องเสีย
แต่ก็เห็นว่า enjoy eating ดี เลยปล่อยผ่านไป ฮาๆๆ

ตอนนี้ถ้าใครได้เห็นว่าโรงเรียนเป็นไง คงอิจฉากันไม่น้อย สำหรับมนุษย์ขี้ chill ทั้งหลาย
นั่งเขียนหนังสือที่ริมหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง มองเห็นโรงแรมเล็กๆสีเหลืองอ่อนๆที่อยู่ตรงข้าม ผ่านต้นไม้น้อยใหญ่ สีม่วง สีเขียวเป็นฉากหลัง พร้อมกันเอนไหวและส่งเสียงกันผ่านสายลมมาเป็นระลอกๆ

วันนี้หมดไปกับการนั่งมองต้นไม้ เดินไปสำรวจที่นารอบๆโรงเรียน
นาเค้าไม่เขียวเหมือนบ้านเรา ไม่มีควาย
แต่ได้กลิ่นขี้วัว พอให้นึกถึงบ้านขึ้นมาได้เป็นระยะๆ

หวังว่าทุกคนคงจะสบายดี

last call

สองสามวันนี้ ได้พูดคำว่า "จะไม่ได้เจอกันอีกนานเลยนะ"บ่อยมาก
พูดเพราะใจหาย พูดเพราะมันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

การไปเรียน ไม่ใช่ไปตาย เพื่อนคนนึงบอกไว้
แต่การห่างกันไป ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ทำใครตกหล่นไปเช่นกัน
ในวันและเวลาที่มีร่วมกันมา ไม่ว่าจะสั้นหรือยาว มันมีความหมายกับเราทั้งนั้น

อยากจะขอบคุณทุกคน สำหรับทุกอย่างที่เคยให้และรับจากกันและกัน
ทั้งเวลาที่มีรอยยิ้ม และมีน้ำตา
เราไม่เคยอยู่คนเดียว เรารู้่ว่าเราจะมีเพื่อนเคียงข้างเสมอ
และจะจดจำตลอดไป

แล้วเจอกันนะ :)

ขอบริจาค..ใบหวยยยยย

ซื้อแล้วไม่ถูก ทั้ง 2 ตัว 3 ตัว อย่าเพิ่งทิ้ง มันมีประโยชน์นัก
เรื่องสนุกๆ กำลังจะเกิดขึ้น ร่วมเป็นส่วนนึงได้ง่ายๆ
ด้วยการบริจาคกระดาษแห่งความหวังและการเสี่ยงโชคแก่เรา
แล้วเราจะเอามันมาแปลงร่างทำเรืองหนุกๆกันนะ

เขาแผงม้า โคราช

โดยน้องบอย ผู้คร่ำครวญ
ครั้งแรกทีได้ดำนา และร้องเพลง "ข้าวนี้..มีบุญ..คุณอันใหญ่หลวง"
สวนไผ่และสายลมเย็น

.

เหนื่อยบ้างมั้ยแก?
พักบ้างนะ
...
เอนหลังนอน
ปล่อยมันไป
วางมันลงบ้าง
...
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
มันจะเป็นเช่นนั้นเอง

สภาวะธรรม

เค้าว่ากันไว้ว่า..
หากครั้งนึง เราได้จมอยู่กับเรื่องสักเรื่องอย่างเข้มข้นเป็นเวลานาน
จิตที่ทำงาน ไปพร้อมๆกับร่างกายนั้น จะจดจำและซึมซับเรื่องนั้นเข้าไปโดยอัตโนมัติ
บางทีเราอาจจะรู้ตัว หรือไม่รู้ตัว แปลกดีนะเจ้าจิตเนี่ย
ไอ้ที่เจ็บปวด ทรมาร เป็นวัน เป็นเดือน เป็นปีเนี่ย
จู่ๆ เมื่อถึงวันที่ต้องเผชิญหน้า กลับกลายเป็นว่ามันหายไปซะเฉยๆ
ความเจ็บปวดติดปีกไปแล้ว ความทรมารมุดลงดินไปตั้งแต่เมื่อไร
ไม่ทันได้รู้ตัว ทำไม? งง?

จิตมันจำได้ว่ามันเกิดมาได้อย่างไร และดับไปได้อย่างไร
เหมือนหนังโปรดสักเรื่องที่กรอดูแล้วดูอีก ซ้ำแล้วซ้ำอีก
จนจำได้ว่าแต่ละคำพูด แต่ละประโยคของดาราตัวโปรดเค้าพูดไรกันบ้าง
ไอ้ฉากที่ตื่นเต้นๆ ก็ผ่านตามานับครั้งไม่ถ้วน พอเอามาดูเพิ่มอีกซักรอบ จากตื่นเต้นก็เลยกลายเป็นเฉยๆซะอย่างนั้น
ก็มันจำได้นิว่ามันจะยิงกันตอนไหน แล้วจะตื่นเต้นทำไมละ

แล้วเค้าก็เลยว่ากันอีกว่า..
นั้นเรียกได้ว่า เราพบแล้วซึ่งสภาวะธรรมของกิเลสอย่างหยาบ
ใช่..มันหยาบ มันคือความสงสัย ความน้อยใจ และความโกรธ
แสดงว่าที่ละเอียดกว่านี้ น่าจะสาหัสไม่น้อยเลยทีเดียว
แค่คิดก็สยองแล้ว..

อะ กลับมาอยู่กับปัจจุบันและรอดูการมาของหนังเรื่องต่อไปกันเถอะเรา :)

ปรุงชีวิต

เป็นเวลาเกือบ3 เดือนแล้วที่ปล่อยให้ตัวเองเป็นคนไร้การงาน
มีเรื่องราวมากๆที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น ทั้งดี และร้าย
คล้ายกับโลกยังคงต้องการทดสอบความแข็งแกร่งทุกวินาทีที่ยังหายใจ

มีคนเคยบอกว่า ความสุขมันก็ลอยอยู่ในอากาศ..
งั้นความทุกข์ก็คงเช่นกัน สุดแท้แต่เราจะเลือกรับอะไรเข้ามา
คงเพราะเป็นคนสีเทาๆ เลยมีทั้งสองอย่างวนเวียน สลับกันไปมา

ยังคงตั้งคำถามกับความต้องการของชีวิตไม่เว้นนาที
ความไว้วางใจ ดูเรียบง่าย แต่ทำยากเหลือเกิน
สมองน้อยๆ กับความตั้งใจพอสมควร ยังไม่สามารถพาไปเจอคำตอบได้
คงต้องพยายามใส่ความวางใจในส่วนผสมมากกว่านี้

ชีิวิตคงเหมือนการปรุงอาหาร ทุกอย่างควรสมดุล
ถึงจะลงตัว ถึงจะอร่อย
เปรี้ยวไป สำหรับบางคนก็ไม่ถูกปาก
เผ็ดไป สำหรับบางคน คงรับเข้าปากไม่ได้เลย

ความกลมกล่อมสิ ถึงจะเป็นสิ่งที่หลายคนปราถนา
มีมาตราฐาน ยอมรับ และไม่เปลี่ยนแปลง
แต่นั้นหรือ ที่เรียกได้ว่าชีวิต เรียกได้ว่ากำลังมีชีวิต

คนเรา..ในระหว่างปรุงชีิวิตในสูตรของตัวเอง
คงมีบ้างที่ทำมีดบาดนิ้ว ทำจานแตก ทำหม้อตกใส่เท้า
แต่นั้นก็ทำให้เราใช้มีดในครั้งถัดมาชำนาณขึ้น
จับจานให้มั่นคงขึ้น และคอยดูแลหม้อให้อยู่ในที่ของมัน

มันคือบทเรียน ไม่ใช่ตราบาป
เรียนรู้และเดินต่อไป

ทุกสิ่งทุกอย่างมักจะมาและผ่านไปตามเวลาของมัน
สุดท้ายจะเหลือเพียงตะกอนของความทรงจำ
ที่นอนนิ่ง และเงียบเชียบอยู่ในหัวและในใจ
ยังชื่นใจ...ทุกครั้งที่ได้นึกถึง

สูตรชีวิต ที่ไม่มีใครเหมือน และคงไม่เหมือนใคร
ถึงแม้รสชาดอาจยังไม่ถูกปากใครๆ
แต่มันปรุงด้วยใจ ใจที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร

วันนี้มันอาจจะเค็มไปบ้าง เพราะน้ำตาไหลง่ายไปหน่อย
แต่จะพยายามเต็มหวานด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะบ่อยๆ
อีกไม่นาน มันคงจะลงตัว..ในสักวัน

เวลานี้

เปราะ และ บาง

มิตรภาพ

มิตร คือคำตอบต่อความต้องการของเธอ
เขาเป็นเสมือนท้องทุ่ง...ที่เธอหว่านด้วยความรัก
และเก็บเกี่ยวด้วยความขอบคุณ
และเขาเป็นดุจโต๊ะอาหารและร่มไม้ของเธอ

ด้วยเหตุว่า เธอมาสู่เขาด้วยความหิวโหย
และเธอใฝ่หาเขาด้วยความสงบใจ
เมื่อเพื่อนพูดเปิดอก เธอย่อมไม่กลัวที่จะขัดแย้งหรือสนับสนุน
และเมื่อเขานิ่งเงียบ ดวงใจของเธอก็มิได้หยุดฟังสำเนียงจากดวงใจของเขา
เพราะในมิตรภาพนั้น ความนึกคิด ความปรารถนา และความมุ่งหวังทั้งหลาย
ย่อมอุบัติขึ้นและร่วมรับรู้ด้วยกันในความสงัด
และด้วยความปราโมทย์อันไร้คำกล่าวใดๆ

เมื่อยามต้องจากเพื่อน เธอก็ไม่เศร้าโศก
เพราะคุณธรรมในเขาอันเธอรักยิ่งนั้น จะปรากฎชัดแจ้งขึ้นในยามห่างไกล
เช่นเดียวกับที่ชาวเขาจะเห็นยอดผาชัดแจ้ง ก็ต่อเมื่อมองจากทุ่งหญ้าเท่านั้น

และขออย่าได้มีความมุ่งหมายใดๆ ในมิตรภาพเลย
นอกจากเพื่อขยายดวงวิญญาณให้กว้างขวางลึกซึ้งขึ้น
เพราะความรักที่มุ่งหวังสิ่งใดอื่น...
นอกจากเพียงเพื่อเปิดเผยความล้ำลึกของตนเองนั้น...มิใช่ความรัก
แต่เป็นร่างแหที่ถูกเหวี่ยงทอดออก และจะจับเอาไว้ได้ก็แต่สิ่งที่ไร้คุณค่าเท่านั้น
และจงให้สิ่งที่ดีที่สุด แก่มิตรของเธอ

ถ้าหากเขาจำต้องรู้ระดับน้ำของเธอขณะน้ำลด
ก็ขอให้เขาได้รู้ขณะมันเอ่อท่วมท้นด้วย

เพื่อนที่เธอแสวงหา...
เฉพาะขณะเมื่อยามต้องการฆ่าเวลานั้น ...จะมีคุณค่าอะไร
จงใฝ่หาเขา ขณะที่เธอปรารถนาจะดำรงอยู่อย่างแท้จริงด้วย
เพราะเขามีหน้าที่ ...อันจะทำความปรารถนา
มิใช่ ความว่างเปล่าของเธอให้เต็มเปี่ยม

และในความหวานชื่นของมิตรภาพ
ขอจงมีเสียงหัวเราะและการร่วมเริงบันเทิง
เพราะในหยาดน้ำค้างของสิ่งเล็กน้อยนั้นเอง
ดวงใจจะได้พบรุ่งอรุณของมัน...และกลับสดใสอีก

คาลิล ยิบราน
http://www.olddreamz.com/bookshelf/prophet/prophet.html

.

sometime somewhere
someone should say
"something"

ทางสายใน

....

อย่าเกลียดตัวเองเมื่อล้มเหลว อย่าหลงตัวเองเมื่อสำเร็จ
แต่จงเรียนรู้จากเรื่องราวเหล่านั้นและใช้มันเป็นแสงสว่าง
เมื่ออยากเป็นหนึ่งเดียวกับเส้นทาง ต้องกำจัดสิ่งกีดขวางคืออัตตา
ชีวิตที่นำโดยอหังการ์ ย่อมไม่มีวันได้ก้าวไกล
จงอาศัย “ดวงจิตของผู้เริ่มต้นใหม่” เผาสลายอวิชชา

จงเดินทางดั่งสายน้ำ ที่ไม่ยึดในรูปลักษณ์
พร้อมไหลเชี่ยวกลางภูผา พร้อมไหล่บ่าจากขุนเขา
สงัดนิ่งซ่อนเงาในหุบเหวใต้ร่มวนา
ทั้งคดเคี้ยวและเลี้ยวโค้ง ทั้งเหยียดตรงและแผ่กว้าง
ผ่านทุ่งโล่งอ้างว้าง เพื่อคืนกลับท้องทะเล

แล้ววันหนึ่งเมื่อถูกถามว่าคือใคร เธออาจให้คำตอบ
เธอมิใช่สิ่งนั้น เธอมิใช่สิ่งนี้ เธอมิใช่ความชั่ว มิใช่ความดี
หากเธอคือเธอ...เท่าที่เป็นอยู่ เป็นมา และเป็นไป
ใช่...เธอคือความเคลื่อนไหว ดั่งดวงดาวเคลื่อนโคจร

วันที่พบตัวเอง คือวันที่เธอรู้สึกดีกับตัวเอง โดยไม่ต้องชี้แจงต่อผู้ใด
ในวันนั้นเธอกอดกับหมาข้างถนน หรือแบ่งความจนกับเพื่อนมนุษย์
ทั้งหมดนี้หากเกิดขึ้นอย่างพิสุทธิ์ แล้วมันจะเป็นไร
ความรู้สึกดีๆ...ไม่มีคำอธิบาย
....

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

ผลงานแจ้งเกิดSMENA 8M

Quote number09 -10

สิ่งที่เราทำได้ภายในตัวเอง
จะเปลี่ยนแปลงความจริงในโลกภายนอก
(What we achieve inwardly will change outer reality)
พลูทาร์ก นักประพันธ์กรีก

ชีวิตก็เหมือนกับนิทาน:
ไม่สำคัญว่ามันยาวแค่ไหน
หากสำคัญว่ามันดีเพียงใด
(As is a tale, so is life: not how long it is,
but how good it is, is what matters)
เซเนกา คนโรมันโบราณ

หนังสั้นเรื่องนึงบอกไว้ว่า

แสงอาทิตย์ใช้เวลา 8.4 นาที
กว่าจะเดินทางมาส่องแสงให้โลกที่เราอยู่

ฉะนั้นแสงที่เราเห็นอยู่
มันคืออดีตที่เกิดขึ้นเมื่อ 8.4นาทีที่ผ่านมา

ถ้าแสงดวงอาทิตย์ดับลงไป
อีก 8.4นาทีต่อมา โลกก็จะมืดดับลง

ถ้าเปรียบตัวฉันเป็นดวงอาทิตย์
แล้ววันนึง..แสงของฉันดับลง
จะมีโลกของใครมั้ยที่จะมืดดับตามไป
...